HAYIR BENİM ADIM
Doğum Hastanesinde doğmuş olsam da, mahallemin adı Saz mahalle diye bilinir. Manisalılar bilir burayı da bilmeyenler için ben açıklayayım. Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin bulunduğu yer. Hatta bir sokak üstünde hayata başladım. Orada doğan arkadaşlarımla kendi kendimize dalga geçeriz, havasından mı suyundan mı bilinmez biraz kaba tabirle kırık olunuyor.
Ama ben o yıllara ait hiç bir şey hatırlamıyorum, annem babam hariç. Annemin anlattığına göre bir babamın ardından birde bozacının ardından kendimi çamurlu sulara atarmışım. Anılarım ise iki buçuk yaşında başlıyor. Bir çok insan buna inanmıyor, bir çocuğun hayatında çok önemli bir olay olmuşsa hatırlıyor. Benim olayım annemle babamın Almanya'ya gitmeleriydi. Onlardan ayrılmak hayatta yaşadığım hemen hemen her şeyi hatırlamamın sebebidir.
Allah inşallah cennetine kabul eder babacığımı, ben doğmadan önce erkek olursa Agah, kız olursa Ahsen olsun demiş. Adımı çok severim.
Büyükler, bu yaşta bende dahil, küçük bir çocuk görünce ilk sordukları soru :
- Adın ne bakim senin?
Pek cevap vermek istemezdim, ama devamı gelirdi her seferinde:
-Aaa adını bilmiyor musun?
Ben biliyordum da, nedense kimse anlamıyordu.
-Biliyorum, Ahsen.
-Aksan mı?
-Hayır, benim adım Ahsen
-Hıımm Aysen
-Hayır, Ahsen
-Anladın Aslan
- Öyle kız adı olur mu? Ahsen Ahsen!
-Anladım, Aksel
-Ah-sen Ah-sen
-Tamam Aksen
-öfff hııı o.
Sürekli bunu yaşıyordum. Çoğu zaman düzgün telafuz edemediğim için bunları yaşıyorum diye düşünüyordum. Yine annemin söylediğine göre yeni konuşmaya başladığımda annem dikiş dikiyorken yanına gidip,
-Bu ne? diye dikiş makinesini göstermişim
-Makine, demiş.
-Hıı mikine, demişim.
Annem buna çok gülmüş, ama ben bir daha yanlış veye bebekçe diyelim konuşmamışım. Demek istediğim telafuzda sorun yoktu demek.
-Adın ne senin?
-....
-Adını bilmiyor musun?
Bunları o kadar çok yaşadım ki, yemin ederim ki, adını bilmiyor musun dediklerinde içimden geçen "Ben biliyorum da, siz anlamıyorsunuz"du. Ve ben bunu yüzlerine söylemeyi o kadar çok istiyordum ki...
Hayatımda ki komik olayları ilk yamaya başladığımda (ki o zaman sadece adımla ilgili yazmıştım), büyük kızım okumuştu. Bir gün onunla alış verişe gitmiştik, alış veriş yaptığımız dükkan müşteri bilgilerini alıyordu.
Ben yine aynı şeyleri yaşadım. Kızım is kıkır kıkır gülüyordu.
-Anne hayatın komedi, dedi.
Ben yine gergindim ve ne dediğini anlamamıştım.
-Anne yazdıkların, hatırlamıyor musun? Hani Hayatım Komedi.
Gülümsedim, yaşadıklarımdan birine kızım da şahit olmuştu.
Bir ay öncesine kadar komşularımdan biri benimle konuşurken adımı söylerken telafuzda zorlandığını düşünüyordum. Komşularla ona kahve içmeye gitmiştik. Konuşurken,
-A.... Hanım diyordu.
Nokta gerisini anlamadığım için, kulaklarım sanırım biraz ağır işitiyor. Sanmaktan fazlası var, ayrıca anlatacağım. Komşunun lisede okuyan kızı var, annesine dönüp:
-Asena mı? dedi, bana döndü:
-Adınızı ben mi yanlış anladım dedi.
Annesi de,
-Asena değil mi dedi
-Hayır, Ahsen dedim.
Diğer bir komşum da
-Ben de Asena da kim diyordum dedi.
Komşumla tanıştığımızdan beri bana hep Asena demiş, hala gülüyorum. Yanlış anlaşılmasın komşuma değil kendime. Her zaman söylediğim bir söz var "Duymamak Zor Bir Sanat".
Adımı seviyordum, ama anlamını bilmiyordum. Liseye başladığımda ilk edebiyat öğretmenim Maksut Belen idi. Adımı kimin verdiğini ve anlamını sordu. babamın verdiğini ama anlamını bilmediğimi söyledim. O da bana
-Kur'an da ahsen'ül takvim diye geçer en iyi, en güzel zaman, dedi.
Adımın anlamı en iyi en güzel, teşekkür ederim babacığım böyle güzel bir isim verdiğin için. Kur'an da Tin Suresinde geçiyor adım. Artık anlamını da, surenin mealini de biliyorum. Öğretmenim daha sonra Celal Bayar Üniversitesinde öğretim görevlisi olmuştu. Hala devam ediyor mu bilmiyorum, ben teşekkürlerimi ve saygılarımı sunuyorum. Bizlere derslerin dışında, hayatımızı etkileyecek çok bilgiler, nasihatler verdi. Bana ışık tuttuğu gibi inşallah diğer arkadaşlarıma da yol göstermiştir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder